Dzień 12

Hej, na wstępie dla tych co czytają moje wypociny przepraszam, że tak długo nic nie było. Sprawy osobiste i matury ograniczyły mój czas. I jeszcze jedna prośba zostawcie po sobie jakiś ślad w postaci komentarza. Chce wiedzieć czy ktoś to jeszcze czyta. Teraz wracam do tematu.

Wstałem rano. Ledwo wzeszło Słońce. Według moich obliczeń za 3 dni zaczyna się zima. Już jest zimno. Bardzo zimno. Pies spokojnie spał. Ja przygotowywałem się do odjazdu. Pakowałem w samochód jedzenie z domów. Szkoda, że tak mało wody. Po jakiejś godzinie. Obudziłem psa. Zjedliśmy śniadanie. Podzieliłem puszkę z mielonką. Nawet nie wiecie jak nie cierpię mielonki. Psu jednak smakowało. Popiłem wodą. Zabrałem psa pod pachę i ruszyłem do auta. Psa wręcz wrzuciłem do samochodu, wtedy jak zobaczyłem sporą grupkę sztywnych idącą w moją stronę. Szybko wskoczyłem za kierownice. Odrzuciłem mój tasak.  Auto odmówiło posłuszeństwa. Tylko kręcił silnik.

- No dalej! KURWA ZAPAL JEBANY GRUCHOCIE !!! - wrzeszczałem sam do siebie. 

Umarlaki byli coraz bliżej. Samochód w końcu odpalił. Ruszyłem z piskiem opon przed siebie. 

- Było blisko psiaku. - Pies zadomowił się na przednim siedzeniu.

Jechałem przed siebie, droga była przejezdna. Kilku sztywnych na drodze, łatwo ich minąłem. 

Dojechałem do małej wsi. Jakieś 20 km od mojego celu.

- Znam tą wieś. Wiesz kolego?  Nie długo dojedziemy. Kurde, jechaliśmy dość długo. Trzeba poszukać miejsca na nocleg. - Gadałem do psa, on całkiem bystrym wzrokiem na mnie patrzył. 

Wjechałem do wsi. Jedno mnie wtedy przeraziło. Przy jednym z domów widziałem jak umarlak zajada się człowiekiem. On jeszcze się ruszał. Pierwszy raz widziałem coś takiego. Krew kapała mu z ust. A ręce wyrywały kawałki mięsa z klatki nieszczęśnika. Nie zatrzymałem się. Nie chciałem tego oglądać. Ruszyłem dalej. Sam nie wiem kiedy, podjechałem pod dom stojący lekko na uboczu. Prowadziła do niego długa ścieżka. To dobre miejsce.

- Pójdę sprawdzić ten dom, ty tu zostań przyjacielu.

Wyszedłem z auta. Kierując w stronę drzwi, zauważyłem że trzech sztywnych. Złapałem mój tasak. 

-Hej, brzydale! Do was mówię! Świeże mięso. - od razu ruszyli w moją stronę. 

Ruszyłem powoli w ich stronę. Pierwszy z nich facet około 70 lat, dostał cios tasakiem między oczy. Upadł, szybko zaatakowałem drugiego. Młoda kobieta oberwała w czaszkę. Tasak nie chciał wyjść z jej głowy. 

Nie wiedziałem co robić. Odbiegłem kawałek szukając czegoś do walki, lecz nie było tam nic takiego. Wyjąłem mój pistolet. Poczekałem aż dojdzie do mnie. Kiedy był na wyciągniecie ręki, przyłożyłem lufę do jego zimnego czoła. Strzał i truposz padł. Przeszukując ciała nie znalazłem nic ciekawego. 

Wtedy drzwi wejściowe zaczęły się otwierać. Natychmiast wycelowałem pistolet w drzwi. I czekałem kto z nich wyjdzie.

- Pokaż się! 

- Nie krzywdź mnie proszę. - kobiecy głos, dość nerwowy. 

- Wyjdź i się pokaż.

Tego co zobaczyłem, się nie spodziewałem. 

-Grzegorz?!

-Beata? To ty? Co tu robisz?

-To dom mojego chłopaka. Może go widziałeś, martwię się o niego?     

Zanim jej odpowiedziałem, przypomniałem sobie faceta zjadanego przez zombi. Postanowiłem jej nie mówić.

-Nie.

-Wejdziesz?

-Nie jestem sam. Mam psa. 

-Weź go. 

Z psem pod pachą, wszedłem do środka. Dom był dość bogato urządzony. 

-Jak tam twoja dziewczyna? Dawno się nie widzieliśmy. Mam nadzie...

- Zginęła w wypadku jakieś pół roku temu. - Przerwałem jej.

- Nie wiedziałam. Przepraszam.

Beata to blondynka mniej więcej mojego wzrostu. Nie za chuda, nie za gruba. Znam ją ze szkoły. 

- Nic się nie stało. 

- Jak tu dotarłeś? Przecież byłeś w Poznaniu. 

- Długa historia. Mam do Ciebie prośbę, mogę tu zostać do jutra?

- Tak. Boje się o mojego chłopaka. Na pewno go nie widziałeś? Czarne włosy, miał czerwoną koszulkę na sobie.

-Nie. - Koszulka była bardziej czerwona niż jej się wydawało.

-Mam złe przeczucia.

-Nie martw się będzie dobrze. Nie wiedza jest czasem lepsza. 

-Mów jak tu dotarłeś.

Opowiedziałem jej całą moją historię. Widziałem, że bała się tego mówię.

-Dużo przeszedłeś. Tak po prostu ich zabili?

-Tak. Ale to nie ważne, sam żyje i znów się spotykamy.- Cieszyłem się z jej spotkania.

-Zawaliłeś ostatnim razem. Nie jestem przedmiotem, pamiętaj o tym.- jej pogodna twarz straciła swój miły wyraz.

-Czyli pamiętasz. 

-Tak. Nie zapomnę Ci tego. 

-Jest już ciemno. Jutro rano poszukam twojego faceta. Potem uciekam do miasta.

-Miasta?!?!?! Oszalałeś!?!?!?! Tam już nie ma nic. Miasto upadło.

-Upadło? Moja rodzina. Nie żyją?!

-Przykro mi.

-Kurwa, nie mam dokąd iść. Muszę iść spać proszę.

-Prześpij się na kanapie. Tak jak kiedyś u mnie. - lekko się uśmiechnęła

Pies położył się przy kanapie. Leżałem jeszcze chwile. Tak minął mi dzień dwunasty. 

Dzień 11 Odjechałem z tamtego domu w pośpiechu, noc spędziłem w aucie na tylnym siedzeniu. Rano było bardzo zimnoJedzenie od tamtej kobiety skończyło się zaraz przy śniadaniu. Nie wiedziałem co ze sobą zrobić. 
Ruszyłem w stronę mojego rodzinnego miasta. Droga była łatwa, mało sztywnych i przejezdne drogi. 
W sumie zastanawiałem się czy robię dobrze. Włączyłem radio. - Dalej, złap jakiś sygnał! - mówiłem sam do siebie, przeszukując wszystkie stacje radiowe. Oczywiście nic nie złapałem. Było około południa, kiedy dojechałem do małego miasteczka. Nie było tak źle. 
Po ulicy kręciło się paru umarlaków, postanowiłem poszukać jedzenia, wody i broni. 
Zaparkowałem pod pierwszym domem z brzegu. 
Na szczęście nie zwróciło to ich uwagi. Dalej byli zajęci tym co zawsze, czyli łażeniem bez sensu. Stałem przy drzwiach małego domku. Jedno piętro. Drzwi frontowe oczywiście były zamknięte. -Kurwa, na co ja liczyłem? - szepnąłem. Udałem się na tył domu. 
Drzwi tarasowe były uchylone. - Masz szczęście chłopie. - powiedziałem to do siebie. Dom wyglądał jakby przeszedł tam huragan. 
Wszystko wywrócone do góry nogami. Szuflady powywalane, szafki pootwierane. 
W domu nie było nic co kiedyś miało wartość. W kuchni znalazłem imponujący tasak. - O tak, to mi się przyda. Muszę przestać gadać sam do siebie. To nie jest normalne, chyba oszaleje jak nie znajdę kogoś do rozmowy. - wróciłem do przeszukiwania domu. Nie znalazłem tam nic więcej. Opuściłem ten dom. Na ulicy było dalej spokojnie.Udałem się do budynku naprzeciwko. Wyglądał dość solidnie. Drzwi wejściowe były otwarte. Trzymając tasak w ręce, ruszyłem przed siebie. Cały czas miałem pistolet przy sobie, lecz miałem tylko 4 pociski. To w razie kłopotów. Długo nie musiałem czekać.Z kuchni wy człapał się sztywny. 
Facet koło 20 lat. Z zabandażowaną dłonią. To dobrze znaczy, że mogło tu nikogo nie być dość długo. Poczekałem aż podszedł bliżej. Jednym szybkim ruchem wbiłem tasak w jego głowę. 
Ciało bezwładnie wisiało na mojej broni. Kopniakiem go zrzuciłem na ziemie. 
- No przyjacielu, mam nadzieję, że twój dom skrywa parę miłych niespodzianek. W kuchni nie było nikogo więcej. W salonie był kolejny. Zauważył mnie. Poruszał się w moją stronę. Szybko go załatwiłem,również ciosem w głowę. Niestety, byłem nieuważny, jeden mnie zaatakował. Rzucił się na mnie. Padłem na ziemię. Jego zęby zbliżały się do mojej szyi. - Złaź ze mnie skurwielu ! Udało mi się go odrzucić. Natychmiast wstałem i z całych sił kopnąłem go w głowę. Udało się, przestał się ruszać. - Mało brakowało. Więcej mieszkańców w domu nie było. Znalazłem trochę wody, jedzenia w puszkach, ryż, makaron, trochę słodyczy. Zabrałem wszystko. Nie było tego bardzo dużo. Wszystko spakowałem do mojego auta. Kiedy skończyłem zbliżała się noc. Postanowiłem zostać na noc w tym pierwszym domu. Wróciłem do niego. Szybko ogarnąłem sobie miejsce do spania. Kiedy zrobiło się już ciemno. Słyszałem niesamowity ruch na ulicy. Wyjrzałem przez okno. Widziałem sztywnych goniących psa. Zwierzę uciekało, ale widać było jego zmęczenie. Sam nie wiem czemu, ale wyszedłem przed dom. - DO NOGI! - liczyłem, że mnie posłucha Ku mojemu zdziwieniu pies skręcił w moją stronę. Wbiegł do domu. Natychmiast zabarykadowałem drzwi. 
Pies  to był zwykły mały kundelek. Kucnąłem przy, nim. - Co jest piesku? Jesteś sam? To tak jak ja. Jak się nazywasz psiaku? - głaszcząc psa zobaczyłem obrożę. - Filut? Tak się nazywasz. Fajne. Nie kolejny pospolity Rex. Chodź piesku. Dałem mu trochę wody i jedzenia. Był strasznie głodny. Sam też coś zjadłem. Przyjrzałem mu się, zwykły kundel. Sierść miał w 3 kolorach: biały, czarny i brązowy. Udałem się do łóżka. Filut położył się na kocu, który mu położyłem na podłodze. - Dobranoc Filut. Pies odszczeknął radośnie do mnie. Może mam w końcu do kogo się odezwać. 
Tak minął już nie mi, ale nam dzień jedenasty końca świata.